طیف الکترومغناطیسی

طیف الکترومغناطیسی

نور تحت شرایط مختلف رفتارهای مختلفی از خود بروز می دهد. برای توصیف این رفتار ها ، باید از دیدگاه های مختلفی به این موضوع نگاه کرد که عبارتند از :

  • نور هندسی
  • نور موجی
  • نور کوانتومی

در بحث ما، نور به عنوان موج الکترومغناطیسی یا به عنوان تابش الکترومغناطیسی مورد بررسی قرار می گیرد. نور همانند سیگنال های رادیویی، رادار، اشعه ایکس یا تابش گاما ، به صورت یک موج انتشار می یابد. نور تنها بخش کوچکی از طیف الکترومغناطیسی است. نور در محدوده طول موج ۳۹۰ تا ۷۶۰ نانومتر قابل رویت (مرئی ) می باشد. این طول موج را با امواج رادیویی با طول موج های صدها تا هزاران متر مقایسه کنید! به طور کلی کلمه نور به معنای تنها نور قابل مشاهده ، است، اما این اصطلاح معمولا گسترش می یابد تا شامل اشعه ماوراء بنفش (موج کوتاه یا shortwave ) و مادون قرمز (موج بلند یا longwave ) نیز بشود.

در حقیقت، اصطلاح نور، تمام اشعه هایی را که می تواند به روش مشابه (مانند لنزها، شبکه ها ، منشورها و غیره) مدیریت شوند را پوشش می دهد. این محدوده  از طول موج ۱۹۰ نانومتر (نور ماورای نفش یا UV) تا حدود ۲۰۰۰ نانومتر (نور مادون قرمز یا IR ) را در بر می گیرد.

بر اساس نور قابل انتشار در فیبر شیشه ای ، محدوده طول موج را می توان به  به پنج (شش) پنجره در محدوده های  ۸۵۰، ۱۳۱۰، ۱۳۹۰، ۱۵۵۰ و ۱۶۱۰ نانومتر (و در آینده شاید تا ۱۷۰۰ نانومتر) تقسیم کرد.

در شکل زیر پنجره های مختلف انتشار نور در فیبرنوری و رابطه طول موج با تلفات در هر کیلومتر را مشاهده می نمایید :

 

پنجره های انتشار در فیبرنوری
پنجره های انتشار در فیبرنوری و رابطه طول موج و افت و تضعیف در هر کیلومتر از مسیر انتشار

 

فهرست مطالب مبانی فیبرنوری

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *